Nienke (18): “Elke dinsdag nam ik stiekem wat kleding mee”

kleding

Elke maand verklapt een lezeres haar diepste geheim in ons Fashionchick Girls magazine. De 18-jarige Nienke deelde haar geheim in Fashionchick Girls acht: ze stal uit de winkel waar ze werkte.

“Mijn vriendinnen noemen me altijd een heilig boontje omdat ze me zo braaf vinden. Ze moesten eens weten. Stelen was eerlijk gezegd ook het laatste wat ik van mezelf had verwacht. Totdat ik een bijbaan kreeg bij een leuk kledingzaakje.”

Bad girl

“De winkel was superschattig en klein en daarom stond ik altijd met maar één collega op de werkvloer. We werkten met een ouderwetse kassa en de bonnetjes schreven we met de hand. Niks ging digitaal: de voorraad beheren ook niet. Elke dinsdag kwam de koerier langs met dozen vol prachtige kleding. Het was mijn taak om de dozen uit te pakken en de stuks te tellen. Een telfout is natuurlijk zo gemaakt, dus in het begin checkte ik alles driedubbel.

Maar na een paar weken merkte ik dat ik eigenlijk de enige was die zich daarmee bezighield. Die dinsdag ging mijn collega even met pauze, dus ik moest de vracht alleen uitpakken. We hadden 216 stuks binnengekregen, waaronder twee heel toffe jeans die ik al een tijd wilde hebben. Toen kreeg ik een idee. Ik dacht er niet eens goed bij na, het gebeurde gewoon. In plaats van 216 noteerde ik dat we 214 stuks hadden ontvangen. De broeken verdwenen in mijn rugzak.”

Payback

“Toen mijn collega even later terugkwam, durfde ik haar bijna niet aan te kijken. Mijn trui plakte tegen mijn rug van het zweet. Wat als ze het doorhad? Gek genoeg had ze, ondanks mijn awkward gedrag, niets in de gaten. De hele situatie was dan zenuwslopend, ik kwam er wel mee weg. Daarom begon ik het vaker te doen, elke dinsdag eigenlijk. Als mijn collega even naar buiten ging voor een boodschap of om een sigaretje te roken, stopte ik één of twee kledingstukken in mijn tas. Ik vond de kleren zo leuk en het ging zó makkelijk, dat ik steeds vaker spullen meenam.

Na een paar keer was ik ook totaal niet meer zenuwachtig. Ik moest natuurlijk wel opletten dat ik niet per ongeluk de gestolen kleding naar mijn werk droeg en ik lette er ook op dat ik geen foto’s op social media plaatste met die spullen aan. Maar schuldig voelde ik me niet. De baas van de winkel was echt niet aardig en mijn loon werd altijd te laat uitbetaald. Ik zag het stelen als een soort payback.”

Gulle gever

“Na een tijd had ik zo veel kleding dat het niet meer in mijn kast paste. Daarom gaf ik veel weg aan vriendinnen. Ik zei dat ik van mijn baas elke werkdag een kledingstuk mocht uitkiezen en dat geloofden ze, net als mijn moeder. Na ongeveer een jaar ging het echter steeds slechter met de zaak. De omzet bleek elke maand te laag om door te gaan. Daarom besloot mijn baas om ons filiaal te sluiten. Het was jammer dat ik mijn bijbaan kwijt was, maar misschien was het ook wel goed: anders was ik nooit gestopt met het stelen, denk ik. Als ik er nu op terugkijk, schaam ik me wel voor mijn gedrag. Het is zo slecht wat ik heb gedaan, en dat wist ik ook. Gelukkig ben ik nooit gesnapt, maar dit geheim kan ik nooit aan iemand vertellen.”

De namen en enkele details in dit verhaal zijn om privacy-redenen veranderd. Dit artikel is eerder verschenen in Fashionchick Girls 8.

liefs, FC Girls , Buy now, or cry later